Met de boot gingen mijn vriend en ik naar Schotland op vakantie. Op de heenweg was het mij al opgevallen dat er een ballenbak aanwezig was voor de kleintjes. Je weet wel zo’n aantrekkelijke bak met allerlei gekleurde ballen erin, waar kinderen vaak heel veel plezier mee hebben. Ook nu zag ik daar een klein kind ontzettend genieten. Eigenlijk maakt het vaak niet uit wat een kind doet, maar meestal gaat het met groot plezier De passie is in de ogen van een kind te lezen. Als ik denk aan mijn neefje en nichtjes, dan zie ik ze eigenlijk bijna altijd lachen en plezier hebben. Ze doen wat ze willen, wanneer ze het willen en hoe ze het willen. Spelregels worden ter plekke verzonnen en als iets niet gaat zoals zij dat willen dan laten ze dat duidelijk merken. Als iets afgepakt wordt, probeert een kind het terug af te pakken. Een kind houdt zich niet in om te huilen, schreeuwen of juist heel hard te lachen en gillen van plezier. Een kind leeft zoals het bedoeld is. Een kind is nog niet ‘verpest’ door de maatschappij. Een kind heeft nog niet geleerd om zich in te houden en aan te passen. Een kind volgt gewoon zijn hart en doet wat er in hem opkomt. Heerlijk vind ik dat. Kinderen zijn open en oprecht en dragen het hart op de tong. Ze laten nergens gras over groeien en zeggen wat ze willen en wanneer ze het willen. Ze denken niet na over de mening van een ander. Ze weten nog niet hoe een ander zal reageren, dus houden zich vooral niet in.

Hoeveel volwassenen of tieners zijn er die passen in het hierboven geschreven plaatje?

Ik denk dat die spoeling erg dun is. Ik vind mezelf passen in categorie ‘het kind in zichzelf bewaren’ maar ook ik pas niet volledig in het plaatje zoals hierboven beschreven. Ik ben teveel ‘verpest’ door de maatschappij. Als ik iets tegen iemand wil zeggen denk ik meestal automatisch al na hoe dat voor de ander zou zijn. Omdat mijn ervaring geleerd heeft hoe iemand zal reageren, verwacht ik ook dat iemand op die manier reageert. Als iemand op een andere manier regeert, ben ik verbaasd. Dat had ik niet verwacht.

Toch probeer ik zoveel mogelijk het kind in mijzelf te bewaren of soms even onder het stof vandaan te halen. Ik vind dat namelijk echt ontzettend belangrijk. Ik denk dat het heel goed voor de mens is om zich als kind te gedragen. Gewoon even los van de remmingen, los van gedachten over wat anderen wat ons zouden kunnen vinden. Puur genieten, intens genieten, doen wat er in je opkomt. Huppelen, zingen, dansen, spontaan contact maken met iemand, gillen van plezier, of lekker uit je dak gaan in de ballenbak. Ik weet zeker dat er heel veel mensen zijn die dat diep van binnen graag wel eens zouden doen. Ze betrappen zichzelf erop wanneer ze met een glimlach om hun mond naar kinderen zitten te kijken en denk ‘wat is dat toch fijn he, die speelsheid van een kind’. Ik weet ook zeker dat er veel mensen zijn die zich afvragen wanneer die speelsheid er vanaf gaat en wanneer en waarom dat bij zichzelf is gebeurt. Ook is er een groep mensen die dat heel normaal vind, speelsheid hoort bij een kind en verstandigheid en nadenken (in mijn ogen ‘de maatschappij’) hoort bij een volwassenen.

Prima, het maakt niet uit wat je denkt, hoe je denkt en wat jij vind dat goed of niet goed is.

Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik vermoed dat de meeste mensen, bijna alle mensen, hoe je ook denkt, hoe stijf of ‘prettig gestoord’ je ook bent; ik denk dat wanneer iemand los gaat als een kind er een ballast van je af valt.

Laat ik op houden met het over andere mensen te hebben. Ik zal het op mezelf betrekken.

Op de terugrit van de vakantie kwam ik weer die ballenbak tegen op de boot. Dit keer deed ik wat ik op de heenweg al had willen doen. Ik dook erin! Het kwam in me op en ik dacht ik doe het gewoon. Ik vind dat fantastisch, ik geniet er zo van. Heerlijk. En toch, ik liet me tegenhouden door de ‘maatschappij’. Ik zag namelijk dat mijn vriend even niet wist wat hij er mee aan moest. Gelukkig pakte hij het fototoestel om het vast te leggen. Ik betrapte mijzelf er ook op dat ik dacht ‘als Marleen erbij zou zijn geweest dan was ik er nog verder in gegaan, dan was ik kopje onder gegaan'! Hoe volop ik ook genoot omdat ik deed wat ik wilde en wat er in me op kwam, toch hield ik me in. Dat vond ik jammer.

Het is me vaker opgevallen dat sommige mensen zich anders voelen wanneer er een bepaald persoon bij zich is. Met een bepaalde groep vrienden bijvoorbeeld, dan durven ze opeens meer of in mijn geval wanneer ik met mijn zus(sen) ben. Op een of andere manier zijn we dan soms ‘flink op dreef’. Ik kan me herinneren dat ik hand in hand met mijn zus huppelend door de stand ging. Het maakte ons niet uit, wij vonden dat leuk, wij genoten, hadden lol.

Soms hoor ik mensen zingen op straat, in hun ‘uppie’. Heerlijk vind ik dat. Dan denk ik, die heeft het begrepen.

Waarom houden we ons vaak zo in? En voor wie eigenlijk?

Zou de wereld niet een stukje leuker, gezelliger en vrolijker worden wanneer we eens wat meer het kind in ons naar boven laten komen.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn neefje onverwachts van school moest halen. Ik was wezen wandelen, dus had mijn kolossale wandelschoenen aan. Het was warm, dus echt heel veel kleren had ik niet aan. De combinatie was wat ik zou noemen ‘mwah’ niet echt florisant. Maar ja ik ging wandelen dus het kon wel. Ik zou toch niet onder de mensen komen. Dacht ik.

Dus daar stond ik op het schoolplein te wachten op mijn neefje. Ik heb mezelf echt even toe moeten spreken dat er ik er echt prima uitzag, dat er mensen waren die er erger bijliepen enz…. Dus hoe ontzettend hartverwarmend was het om uit de mond van een vierjarige te horen, op het moment dat we van school wegfietste en hij ‘per toeval’ naar mijn schoenen keek: “ he, mooie schoenen hoor, tante Linda!
Zo lekker vrij, open, eerlijk en recht door zee. Ik kon niets anders doen dan 'dank je wel' zeggen. Het kwam aan in mijn hart. Heerlijk vind ik dat. Waar was ik nou eigenlijk ook mee bezig om na te denken over wat anderen zouden kunnen denken of dat de combinatie van schoenen en kleding niet zo florisant was.

Waarom maken we ons soms zo druk met z'n allen? Waarom houden we ons vaak zo in? Voor wie doen we dat? Wie heeft dat eigenlijk bedacht. Wie heeft er in hemelsnaam verzonnen dat bepaald gedrag bij een bepaalde leeftijd hoort. Ik ben het daar zo niet mee eens. Ik kan uit ervaring spreken en vertellen hoe verlichtend het is om het kind in jezelf te bewaren en eruit te laten van tijd tot tijd. Wanneer je dat doet zal je ervaren dat je opleeft, dat zorgen minder groot worden of opeens niet lijken te bestaan. Je ontspant en je lacht. En laat dat ontspannen en lachen nou juist zo belangrijk zijn om je goed te voelen.

Daarom wil ik deze uitdaging aangaan met 'de maatschappij'.
Doe je mee? Doe gewoon eens lekker gek, doe eens wat er in je opkomt.
Wil je iemand omhelzen? doe het!
Wil je zingend over straat? Doe het!
Zin om te huppelen, springen, dansen? Doen!

Houd je gewoon eens een keer niet in, maar volg je hart en je intuitie.
Durf je niet alleen, zoek dan iemand om het samen mee te doen.
Probeer het gewoon eens om te ervaren wat het met je doet.
Als het je bevalt doe je het gewoon nog eens, tot je regelmatig even 'lekker los gaat'.
Laat andere mensen maar kijken en hun mening hebben. En bedank dan dat jij doet wat zij waarschijnlijk niet durven maar ook wel heel graag willen doen.

En dan......

Dan hoor ik graag je ervaring.

Die kun je mailen naar info@chronischgelukkig.nl